یادگار نیاکان
چیکن کورما (Chicken Korma )
این غذا نشات گرفته از آسیای مرکزی و غربی است و معمولا با گوشت بره و گوساله و مرغ و سبزیجات آنرا در سس کرم مانند می پزند . در هند جنوبی برای تهیه این غذا از شیرنارگیل استفاده می کنند و دربعضی از دستورها از ماست و خامه و بادام . کورما به معنی با آتش ملایم پختن است و این غذا باید کم آب درست بشود . بعضی هم اعتقاد دارن کورما به معنی قورمه در زبان فارسی است و از آن مشتق شده است.
در این غذا از ادویه گرام ماسالا استفاده می شود که اگه آماده اش در دسترس نیست می توانید در اینجا دستور تهیه اش را ببینید.
مواد اولیه
مرغ به اندازه ۴۰۰ گرم که به ابعاد مکعب های حدود ۴ سانت خرد شده
ادویه گرام ماسالا ۲ قاشق چایخوری
زردچوبه ۲ قاشق چایخوری
پودر گشنیز ۱ قاشق چایخوری
پودر زیره سبز ۱ قاشق چایخوری
پودر فلفل قرمز ۱ قاشق چایخوری
ماست ۲ پیمانه
نمک و فلفل به میزان لازم
پیاز ریز خرد شده ۱عدد متوسط
سیر ریز خرد شده ۳ حبه
زنجفیل تازه ۲ سانتی متر یا پودر زنجفیل ۱ قاشق چایخوری
ادویه گرام ماسالا ۱ قاشق چایخوری
زردچوبه ۱ قاشق چایخوری
رب گوجه فرنگی ۱ قاشق غذاخوری ( اختیاری )
گشنیز تازه برای تزئین
طرز تهیه
ابتدا مرغ را با ۸ مواد اول یعنی : ادویه گرام ماسالا و زردچوبه و پودر گشنیز و پودر زیره و پودر فلفل قرمز و نمک و فلفل مزه دار کنید و بعد ماست را هم به آن اضافه کنید و خوب هم بزنید تا مواد با هم مخلوط بشود . حالا روی کاسه را بپوشانید و بگذاریدتوی یخچال تا به مدت ۳ ساعت مرغ مزه دار شود.
بعد پیاز ها را توی روغن داغ سرخ کنید تا طلایی رنگ شود و ادویه گرام ماسالا و زردچوبه را هم اضافه کنید و خوب هم بزنید تا بوی ادویه ها بلند شود.
سیر و زنجفیل را هم به ادویه ها و پیاز اضافه کنید و یه تفت کوچک دهید و رب گوجه و مایه مرغ را به سیر اضافه کنید و خوب هم بزنید. و زیر حرارت را کم کنید و درب ظرف را گذاشته و اجازه دهید مرغ به مدت ۳۰ تا ۴۵ دقیقه به آرامی بپزد .
نیازی به اضافه کردن آب نیست چون ماست خودش آب پس میدهد ولی اگه احساس کردید غذا به آب احتیاج داره خیلی کم آب به آن اضافه کنید. و بعد از جا افتادن توی ظرف بکشید و با گشنیز تازه خرد شده آنرا تزئین کنید.
می توانید از شیر نارگیل یا خامه بجای ماست استفاده کنید.
می توانید بجای پیاز ریز خرد شده از موسیر ریز خرد شده هم در دستور این غذا استفاده می شود .
اضافه کردن رب گوجه اختیاری است به مقدار کمی می توانید بریزید .
پیتزا با گوشت قرمه
مواد لازم
خمیر پیتزا ۱۰۰ گرم
پنیر پیتزا ۱۵۰ گرم
گوشت گوسفند بدون چربی ۲۵۰ گرم
پیاز ۲ عدد
فلفل سبز ۱ عدد
گوجه فرنگی ۲ عدد
نمک و فلفل به مقدار ضرورت
سس گوجه فرنگی ۱ قاشق سوپخوری
پودر ریحان و اویشن ۱ قاشق چایخوری
طرز تهیه
گوشت را با پیاز در آب می پزیم سپس ان ها را به قطعات متوسط نیمه قیمه ای خرد کرده خمیر پیتزا را اماده کرده روی سس گوجه فرنگی زده گوشت و پیاز و فلفل و گوجه را بهتر است همه را به یک اندازه خرد کرده با هم مخلوط کرده با پنیر پیتزا مخلوط کرده نمک و فلفل زده روی خمیر می ریزیم و داخل فر قرار می دهیم در اخر پودر اویشن و ریحان به ان می افزاییم
نتیجه
احیای هر غذا روشن کردن چراغ یک خرده فرهنگ* است. فرهنگی که به ما می گوید در روزگاران دیرین چگونه زندگی با پخت خوراک های ارگانیک به کام مردم ، شیرین و دلنشین بود. از دربار پادشاهان تا خانه مردم کوی و برزن
یکی از مشکلاتی که بشر از زمان بوجود آمدن جوامع اولیه با آن روبرو بوده ، نیاز به حفظ مواد غذایی است، تا بدلیل حشرات یا میکروارگانیسم ها از بین نرود. نیاکان ما قبلاً موفق به ابداع روشهای مختلفی برای حفظ غذا شده اند ، امروز نیز شاید بتوان با پیروی از روش های آنها برای ذخیره و حفظ منابع غذایی استفاده کرد .
ارزش غذایی خوراک قورمه
گوشت قورمه در هر ۱۰۰ گرم ۳۴۵ کالری دارد .
در هر ۱۰۰ گرم قورمه ، کربوهیدرات (گرم) ۱۵/ ۰۴، پروتئین (گرم) ۳/۵۹ ، چربی (گرم) ۱۲/۴۶
فیبر (گرم) ۱/۳۶ ، کلسترول (میلی گرم) ۱۴/۶۴ ، سدیم (میلی گرم) ۳۲۵/۲۷ ، پتاسیم (میلی گرم) ۳۹۲/۱ ، کلسیم (میلی گرم) ۷۸/۱۵ ، ویتامین آ (میلی گرم) ۴۶/۰۴ ، ویتامین سی (میلی گرم) ۶/۱۵ ، آهن ۰/۶۲
گوشت قورمه که جزو پرمصرف ترین غذاهای گوشتی است به لطف گوشت قرمز موجود در آن منبع پروتئین، آهن و B12 است. این غذا را که با آب و روغن خودش و بدون اضافه کردن روغن به روش سالم تری روی حرارت کم طبخ می شود، افرادی که از کمبود آهن رنج می برند یا ورزشکاران می توانند از این غذا استفاده کنند .
نظام غذایی به مثابه بخشی از میراث فرهنگی جامعه ، دارای ظرفیت های متعددی برای مطرح شدن در حوزه گردشگری است. نظام غذایی دریچه هایی گشوده است که گردشگر را با تجربه و چشیدن آن به عمق فرهنگ محلی وارد شده و تفاوتی که درک و لمس آن مهمترین انگیزه است را با فرهنگ خود از طریق طعم و ذائقه درک می کند.
در واقع می توان نظام غذایی را عنصری از میراث فرهنگ اقوام تلقی نمود، میراث از این جهت که در خود دانش بومی، ذائقه، عادت، روابط اجتماعی و ترجیحات و ابعاد متنوع دیگری را که از گذشته وام گرفته است، حمل می کند. این میراث فرهنگی با ویزگی های خود موجب تداوم هویت استان ها می شود. غذاهای بومی در مراحل مختلف تولید، گردآوری و مصرف ، دارای ویژگی های محلی است . این ویژگی ها اصیل، متفاوت و جاذبه تجربه این تفاوت ها می تواند زمینه های مساعد برای گسترش گردشگری غذا را فراهم آورد. دانش شناخت گیاهان و میوه های خودرو، روش های فرآوری و استفاده و خواص درمانی آنها، زمینه هایی برای معرفی وجود استعدادهای گردشگری در زمینه بوم گردی است. این توانمندی ها می تواند بستری مناسب برای اشتغال جوامع محلی استان ها در بخش توریسم و تداوم فرهنگ در ابعاد مختلف پدید آورد.
یافت های پژوهش نشان می دهد که تفاوت های جنسیتی و تفاوت در سطح تحصیلات بین مصرف کنندگان بر میزان مصرف غذاهای محلی تأثیر معناداری ندارد؛ این تفاوت های سنی و تفاوت در سطح درآمد بین مصرف کنندگان بر میزان مصرف غذای محلی مؤثر است .
نتایج نشان می دهد که انگیزه های انتخاب غذا و نگرش نسبت به غذاهای محلی بر مصرف آنها تأثیر بسیاری دارد .
در کتاب «غذا و گردشگری» تالیف دکتر زهرا لطیفی آمده است : امروزه مواد غذایی به بخش جداییناپذیر تجربههای گردشگری و مؤلفهای مهم در بازاریابی گردشگری تبدیل شده است و عنصری مهم در تعیین سطح رضایت گردشگر به شمار میآید. امروزه بسیاری از مقصدهای گردشگری، از غذا به عنوان منبعی پرجاذبه برای تقویت بازاریابی گردشگری خود استفاده میکنند و نیز کشورهای زیادی به طور فعال به ترویج گردشگری موادغذایی میپردازند.
موادغذایی به طور فزایندهای به عنوان بخش مهمی از بازار گردشگری فرهنگی به رسمیت شناخته میشود، زیرا نمایانگر سبک زندگی و فرهنگ مردم مناطق مختلف است.
رشت شهر خلاق غذا
آنچه که فرهنگ غذاهای گیلان را برای غیرگیلانیان مشخصتر میکند، نخست، همین مواد اولیه غذاهای اصلی و دیگر شیوه آماده کردن یا تبدیل آنهاست. فراوانی مواد اولیه طبخ غذا در گیلان زمینهساز این بوده است که تنوع غذاهای محلی گیلان بسیار زیاد باشد. غذاهای بومی گیلان، به ویژه برخی از آنها از قبیل میرزاقاسمی، باقلاقاتق، مرغ ترش و ترش تره و اناربیج و تعدادی از مخلفات مانند: رشته خوشکار، زیتون پرورده به اندازهای خوش نام و سرشناس سفره گیلک هستند که به ظن قوی گیلان را پشت سر نهادهاند.
الکساندر شودزگو، شاعر، اسلامشناس و ایرانشناس لهستانی نوشته است: شیوه غذا خوردن گیلانیها با اعتدال فراوان همراه است. آنها جز آب نمیآشامند، آبی که گاهی به اندکی از شیره انگور شیرین شده است. خوراک اساسی آنها برنج است که به صورت کته طبخ میشود و در کنارش اندکی ماهی شور را بیشتر به عنوان چاشنی به کار میبرند تا اینکه به عنوان یک رکن اساسی غذا.
سیستان و بلوچستان
با توجه به تحقیقات و پژوهشهای باستانشناسی، سبد غذایی مردم استان سیستان و بلوچستان را غالباً غلات، حبوبات، گوشت مانند گندم، جو، عدس، ذرت، ماش، باقلا و... تشکیل میداده است؛ مردمی که در کنار دریا زندگی میکنند، منبع غذایی آنها از دریا تأمین میشود و مردم کوچگرد از دام امرارمعاش میکردند خوراک مردم در گذشته هم با توجه به سطح درآمدی آنها بوده است که این از نوع غذاهایی است که بعد از گذشت قرنها و سدهها هنوز مانند گذشته ازجمله تباهگ (گوشت خشکشده) که به قوت باقیمانده است و دلیل این امر مردمانی است که خود را هنوز پایبند به اصول و روشهای گذشتگان خود میدانند خوراکهای سنتی هم مانند آدابورسوم هر قوم که نسل به نسل بهصورت شفاهی به آیندگان آن رسیده نیز دارای پیشینهای بوده که روشهای پخت نیز گویای این مطلب است .