حتی به دوستت راز هایت را مگو ، زیرا ممکن است روزی او دشمن تو شود . به دشمنت آسیب زیاد مرسان ، ممکن است روزی دوباره با او دوست شوی .

       حتی به صمیمی ترین دوستت راز هایت را مگو . اگر می خواهی رازت پنهان بماند ، آن را به هیچ کس ، حتی برای صمیمی ترین دوستت بازگو مکن ، زیرا او نیز دوستان صمیمی زیادی دارد که اسرار تو را نزد آن ها بازگو خواهد کرد و دوستانش نیز دوستان صمیمی دیگر و این روند همچنان ادامه می کند .

        ساکت بودن و سخنی نگفتن ، بهتر از آن است که رازت را به کسی بگویی و درخواست کنی راز  تو را به کس دیگر نگوید . سخن گفتن مانند آب روان است که وقتی جاری شود نمی توانی جلو جریان آن را بگیری . سخنی را که نمی خواهی کسی بداند ، نباید حتی پنهانی به کسی بگویی .

***

       اگر دیدی دشمن ضعیف تو اظهار دوستی می کند ، هدفش آن است که با اتلاف وقت ، بتواند قوی شود و راحت تر به تو حمله کند . به اظهار دوستی کردن دوستان ، نباید مطمئن بود . به تملق دشمنان نیز نباید اعتماد نمود . دشمنان کوچک مانند آتشی کوچک کنار انبار هستند ، نباید آن ها را خوار و ناچیز دانست و همیشه به آن ها به عنوان عامل ایجاد خطر نگاه کرد . اگر توانایی کشتن و از بین بردن دشمن را داری ، همین امروز کار را انجام بده و او را نابود کن و به او اجازه مجهز شدن به سلاح را مده !   

***

         میان دو دشمن به گونه ای سخن بگو که اگر روزی با هم آشتی کردند از سخنانی که در مورد او گفته ای شرمنده نشوی .

        دشمنی دو نفر به هم مانند آتش است . سخنان سخن چین ، هیزمی است که این آتش را شعله ور تر می کند . روزی ممکن است این دو دشمن با هم دوست شوند و سخن چین برای سخنانی که گفته شرمسار شود . سخن چینی برای شعله ور کردن آتش کینه و دشمنی دو نفر کاری عاقلانه نبوده و سرانجام موجب سوختن و آسیب خوردن سخن چین می شود . حتی در هنگام گفتگو با دوستان ، مراقب سخنانی که می گویی ، باش ، زیرا ممکن است سخن چین سخنانت را به دشمن برساند .

***

       کسی که با دشمنان خود همنشینی و دوستی می کند ، موجب آزار و اذیت دوستان خود می شود . ای خردمند ، با دوست دشمنانت ، همنشینی مکن !